A Choco-licious Birthday Present

Στις 18 Ιουνίου έχω, από το 1973 και μετά, τα γενέθλιά μου. Δεν κάνω εξτραβαγκάντζες, και σπανίως, με αποκορύφωμα την τελευταία διετία, κάνω κάτι περισσότερο από το να καλέσω λίγους φίλους για ένα ποτό ή φαγητό. Συνέπεια αυτού και η έλλειψη δώρων. Λογικό. Και καθόλου δεν με προβληματίζει – άλλωστε πάντα αισθανόμουν αμήχανα όταν μου … Continue reading

Me: The Sushi Junkie

Στην ιαπωνική κουζίνα μυήθηκα έναν χειμώνα του 1995, στο Λονδίνο. Έχοντας μετρήσει τα Βέλγικα Φράγκα του φοιτητικού εμβάσματος που μου έστελναν οι γονείς, πιστεύοντας πως τα χρησιμοποιώ για να επιβιώσω κατά τη διάρκεια των ημερών σκληρού διαβάσματος, αποφάσισα πως αν πάρω το χόβερκραφτ από την Οστάνδη και με φιλοξενήσει η Λίλα, μου αρκούν για 5 … Continue reading

Staff food at Noma (*short film) – “Can i work there please?”

Το Noma είναι, επισήμως, το καλύτερο εστιατόριο στον Κόσμο τα 3 τελευταία χρόνια. Βρίσκεται στην Κοπενγχάγη, στην Δανία, και δηλώνω (σχεδόν) δυστυχής που δεν το έχω επισκεφτεί, τόσο για να φάω το, όπως διαβάζω και ακούω, φαγητό του – εμπειρία, όσο και για να γνωρίσω έναν ξεχωριστό σεφ και άνθρωπο, τον ιδιοκτήτη του René Redzepi. … Continue reading

Toucinho do céu – Σαν να δαγκωνεις Ουρανο

Το Toucinho do céu δεν είναι γλυκό. Μάλλον, δεν είναι ένα απλό γλυκό. Πρόκειται, ίσως, για  ό,τι νοστιμότερο βγάζει η Βραζιλία – μετά τις γυναίκες της. Το δοκίμασα πριν λίγο καιρό στο σπίτι φίλων όταν το έφερε, σαν σωστός φιλοξενούμενος, για κέρασμα από την χώρα του ο Πορτογαλοβραζιλιάνος Artur Verdini Meireles, αγαπημένος φίλος της υπέροχης οικογένειας Μπίνιου, των … Continue reading

Cucina (not-so) Povera

Το πρώτο μου, ουσιαστικά, post αφορά ένα από τα πλέον αγαπημένα μου εστιατόρια : το Cucina Povera. Καθώς δεν είμαι Οδηγός Πόλης, δεν θα αναφερθώ με λεπτομέρειες στα βιογραφικά των ιδιοκτητών Γιάννη Καυμενάκη και Μάνου Ζουρνατζή. Θα πω πως απλούστατα ο μεν συνεχίζει, όπως και στο 48, να προτείνει και να επιλέγει για το φαγητό … Continue reading

Let’s do some Food Porn!

Η Γεύση είναι Ηδονή – από τις λίγες, και κυνηγιούνται με το σεξ σε έναν απολαυστικό αέναο αγώνα “αντοχής”. Στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον συμβαίνει. Γι’αυτό και η προτροπή. Ας κάνουμε μια υπερβολή, συνεχόμενα όταν γίνεται, και αν είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε, εν προκειμένω, πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, τότε ας τυραννήσουμε τις αισθήσεις … Continue reading